چه آغازی

                      چه انجامی ،

                                              چه باید بود و باید شد ،

                            در این گرداب وحشتزا ،

چه امیدی  چه پبغامی ،

                               کدامین قصه شیرین برای کودک فر دا ؟

    زمین از غصه میمیرد ،  گل از باد زمستانی ،

                                     شعور شعر نا پیدا در این مرداب انسانی

همه جا سایه وحشت  همه جا چکمه قدرت

                                        گلوی هر قناری را بریدند از سر نفرت

    به جای رستن گلها   به باغ سبز انسانی

                                     شکفته بوته آتش نشسته جغد ویرانی

که می گوید ، که می گوید  جهانی اینچنین زیباست

                                                        جهانی اینچنین زیبا کجا شایسته رویاست

   چه آوازی  ...   چه انجامی   .....   چه امیدی چه پیغامی   

                                                 سوالی مانده بر لبها که می پرسم من از دنیا ...    .

به تکرار غم نیما :

            کجای این شب تیره بیاویزم بیاویزم   ، قبای ژنده خودرا ، قبای ژنده خودرا

توی این ساعت شوم  توی این فصل کبود

وسط تعزیه هیچ کی نیست هیچکی نبود

توی هیرو ویر این...

                      جشن جنجال سکوت

کی صدات و برده      

   میهن خشم آلود

خورشیدت و کی برده و   ...

                     کی سایه ات و آتیش زده 

 که از پی این همه شب     ...

                   شب رفته و شب آومده

مگه تو تقویم سکون ..

                     ستاره تو چاه کیه   ..

            سال روی شاخ چی و    ...    خندق سر راه کیه

بگو تو فال قهوه مون ..

                        عجوزه بد خواه کیه 

آفتاب لب بوم کی و       ...

                              عقرب روی ماه کیه

خونه از گریه پره              ..

                   کوچه از مرگ غزل

توی ویرونی باغ              ..

                  نعش گل بغل بغل

 قطره ای اشک اینجا          ..

                      شعله ای آه اونجا

پاره ای گل اینجا     ..

  تیکه ای ماه اونجا          ..

                     کوچه تا کوچه هراس 

 خونه تا خونه عزا

          دل به دل نفرین و      ..

 لب به لب نعش دعا

لشگر گل خوار و کی براه انداخته 

خواهر خورشید و کی به چاه انداخته

شاید باز مینویسم برای اینکه بگویم دردی نوشته ام

 شاید  زیاد  جالب نباشد اما من مدتهاست نوشتن رابرای تسکین درد کنار گذاشته ام ..

شاید مینویسم که  اگر روزی خاطر نازنینت آزرد و گفتی  مدرکی برای دل نوشته هایت داری .

 این نوشته های بی مزه را به رو کنم ..

یا به خودم ثابت کنم که روزی  در پس این روزرهای بی خاطره  کاغذهایی سیاه شد برای نمونه از

 خاطرات این روزها

یا شاید  گاهی  که به خاطر می آید  اتفاقی باید بیفتد .. اینجا را امن ترین جا برای حرف زدم بر

 می گزینم ..

یا شاید ..

از اینها بگذریم .. این روزها هیچ حرفی  آنقدر مهم نیست .. مثل اردیبهشت .. مثل بهار    

انگار هیچ چیز لذت سابق را ندارد    نه اردیبهشت   نه بهار   نه  لذت زندگی در یک روز صاف و آفتابی

 انگار معنای زندگی عوض شده ..  چیز هایی دیگری لذت را ترجمه می کند 

چیزهایی که این قرنِ اصطکاک فلز  وحکومت کاخهای سیمانی آن را تعیین می کنند

 گاهی دوست دارم   به فراز بلندترین نقطه در شلوغ ترین نقطه شهر بروم و ببینم   که چقدر این مردم خاموشند   در این هیاهوی فلز و فولاد..

چقدر پر عجله و با شتاب می دوند .. شاید برای پول شاید برای یک لقمه نان .. شاید سکس .. شاید قدرت

ولی حتی به ذهن هیچ کدامشان هم نمیرسد  که تمام قدمهایی که بر میدارند به سوی مرگ است .

 مرگی که می خندد به آنها شبیه  خندیدن من در کودکی وقتی به دنبال پروانه می دویدم .

وقتی دوستان بغض گلویشان را می فشارد 

من آرام می پرسم  .. اتفاقی افتاده ؟  

جواب می دهد ؟ دلم می خواهد بمیرم ..!!؟؟!!

  چه چیز مادی است که جوانی در اوج سنین زندگانیش به مرگ التماس می کند

ودر بانگ  این افکار و شکایت ها و حکایت .. باز مجبورم بخندم

 به اینکه جوابی نمیابم ...  به اینکه  همه می گویند  زندگی همین است. همین

صبح کار .. خانه  درس خواب........ صبح کار .. خانه  ...............

 اه   . مهربانا گاهی فکر میکنم که باید دلم خیلیی تورابخواهد..

  گاهی فقط شبها معنای زندگی مفهوم می دهد ..

آنجا که نه صدایی است  نه نوری  و نه اثری از دنیای ماشینی شهرمان

 در فاصله ای آنطرف تر بلبلی هر شب می خواند 

شاید او  هم دردهایی مثل من دارد که هر شب برایت می گوید 

و چقدراتاق تاریکم را دوست دارم

 حقیقت این است که انقدر از تو دور شده ایم که فقط شبها  که همه خوابند   به زمین می آیی 

 قدم میزنی به دنیایی که ساخته ایم غرق در آن شده ایم نگاه میکنی

   شاید دلیل اینکه دوردستها که بویی  از بوق و دود ماشین و دستکاری ما نیست

 آرام تریم این است که تو در آن حضور داری

  آه .. افسوس که هر سال می گذرد  و ما به سمت مرگ چه با شتاب می دویم ..

 واخرش نفهیمیدیم برای چه زنده ایم

در این اوج و حضیض ها مشتاق بودم که  حس کنم که روزی  بهتر  می شود ..

روزی این درد ها این روزمره گی ها .. تلخ کامی ها می گذرد

بهار باز همیشگی و ماندگار و زیبا می شود ..

هر سال که می اید  دیگر فکر سال جدید و دردهای نو را نمی کنیم ..

  ولی نشد .

اما شاید به قول سهراب

((کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

 کار  ما شاید این است   که بین  گل نیلوفر  و قرن  پی آواز حقیقت بدویم

ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم ))

..   اما  ترانه روشن من

                سپیده بی انتها و زلال من

                             رفیق روزهای تنهایی

 اینها همه درد است 

خودت هم میدانی

 درمان تمام شان فقط جرعه ای از زلال پاک و لایظال بارگاه آسمانی و ملکوتی توست

    تمام اینها را بارها و بارها در رونوشتهایم در این صفحه مجازی  دفتر خاطراتم  یا سر رسیدهایم

یا تکه کاغذهای سفیدم نوشته ام که اخرش بگویم ..

اینجا روی این زمین سردبین انسانهایی که لذت شنیدن به صدای قناری را  با  رنگ اسکناس  تعویض می کنند

آنقدر هم دردها  دردناک نیستند اگر تو باشی

اگر تو بمانی

میدانم که هستی

در همین نزدیکی  

لای این شب بو ها .. پای آن کاج بلند

روی آگاهی آب   .. روی قانون گیاه

به نام نازینینِ همیشه دوست داشتنی

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم    بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

سلام غزلواره من ..

سلام تمام ترانه های من

سلام زمرد ناب روزهای پر تلاطم..

                             میدانم که خوبی

  اینجا زمستان است ..

 یک زمستان گرم .. شبیه  گرمای وجود نازنینت  در شبهای بی ستاره ..

   خیلی نزدیک بهار است ..

 ولی نیامده ام از زمستان بنویسم   نه از دردهایم  و نه از دلتنگی هایم ..

نه از روزهای سختی که گذشت  و نه از عطر سنگین خاطراتم  در پس ماندهای ذهنم

اینبار می نویسم که خوبم    خوب و خوب و خوب...

  مینوسم باران .. مینوسم لبخند .. می نویسم عشق .. 

مکث میکنم ..

به احترامش سکوت می کنم ...

قلم را از نو بر میدارم .. باز مینوسم ..

 عطر شیرین زندگی زیر بارش رگبار محبتهای توی

   شوق طلوع سپیده  در روزهای صبح های زیبای اسفند ..

    لذت زندگی را دیدن در چشمان کودکی که  دل کوچکش برای نوروز و تعطیلات پر میکشد

    بوی فرشهای رفته شده روی دیوار خانه ها .

     خنده های قاه قاه  خیابانهای شهر ..

   اما باز اینها همه هست .. و این همه حرفهای من نیست ...

   دلم میخواهد بگوید .. دوستت دارد .. 

  نقطه ... فاصله ..

 عاشقت است ...

 فاصله ..

تمام وجودش هستی ..

 فاصله ..  ...

  می گوید که بگویم ..

برای تمام لحظه های کند وغم انگیزی که در این سال داشت و کنارش ماندی از تو ممنون است ..

 که بگویم .. برای تمام دقایقی که به حرفهایش گوش دادی از تو ممنون است ..

 که بگویم .. تو بهترین رفیق روزهای او بودی

و امان از ما که معرفت نیاموختیم  وجود نازنینت را خیلی ساده می فروشیم ..

به نگاه های گذرا  به اسکناس ها  به حکهای مدیریت  به میزهای قدرت  به لحظه های لذت

و باز سر خورده می شویم و دلتنگ  و به سوی تو باز می گردیم .با تو راز می گشاییم

با تو گریه می کنیم .. دردها را می گوییم ..

و تا دوبار و دوباره گوش می دهی .. اجابت می کنی ..

و ما باز ... ...

 ببخش بر ما زیباترینم..

سال بلند و خوبی بود ..  پر عطر یاد تو در دل حقیر و کوچکم ...

می دانم که خوشحالی از اینکه ..  دیگر حرف نمیزنم ..

از این که سر برافراشته ام ..

از اینکه کنارت مانده ام ...

   مهربان ترینم امروز  

 تمام چیزهایی که به دست آورده ام .. در دست دارم .. و در دل

از آن توست ..

 و بر من ببخش اگر لحظه ای خیال اینکه زندگی ام را خود ساخته ام به ذهنم راه یافته است

ببخش اگر گاهی به خودخواهی دلی شکسته ام ..

ببخش اگر کاری از دستم بر آمده و برای بنده ای از بندگانت نکرده ام ..

اگر زمانی تو را با طینت زشت درونم از خود نا امید کرده ام ..

که تو بزرگواری وبخشنده ای ...

و این ماییم که حرفهایمان را میزنیم قولهایمان را می دهیم و تکرار تلخ شکستهای را باز تجربه میکنیم

برای سال بعد از تو می خواهم

توانایی  برای آرزوهای شیرین ..

  بصیرتی برای خوب و بد

   آرامشی برای لحظه های هجوم افکار  تردید و ترس 

سلامتی برای آنهایی که دوستم ندارند  آنهایی که دوستشان دارم

 آنهایی که دوستم دارند و آنهایی که من آنها را دوست ندارم  

امید برای عشقی که در درونم به او دارم را به تو میبندم ..

که ببخشی بر من هر آنچه در صلاح توست نازنینم ..

راه سعادت برای دوستان دوست داشتنی ام مهربانم..

و دعا می کنم برای خودم که از من بگیری هر آنچه که من را از تو بگیرد

( اردیبهشت )  یکی از روزهای انتهای اسفند

 قرن ما شاعر اگر داشت    هوا بهتر بود

خار هم کمتر نبود از گل .. بسا گل تر بود

قرن ما   شاعر اگر داشت که کبوتر با کبوتر .. باز با باز نبود شعار پرواز

وای بر ما که تصور کردیم عشق را باید کشت ..

در چنین قرنی که دانش حاکم است ..

 عشق را ..

از صحنه دور انداختن دیوانگیست . درماندگیست . شرمندگیست

قرن .. قرن آتش نیست . قرن یک هوای تازه است

                          فکر ها را شستشویی لازم است ..

                                       ---

سلام رفیق  ماندگار من ..

  این روزها چطوری ..

انگاری تمام این فاصله ها از بزرگ تا کوچکشان یکصدا تو را فریادمی رندد

یا شاید دل من دیگر آنقدرها دیگر بزرگ نیست که  تو درونش جا بگیری...

شاید هم  دوست نداری باشی  درلحظه .. در ثانیه هایی که تنهایی خشته ام می کند

 اینبار میخواهم بدون مقدمه بنویسم .. بدونه هیچ چک نویسی تا نگویی نوشته هایت را برنامه ریزی میکنی ..

بگویم از دردهایی که هنوز هم کنار من مانده اند .. بگویم از خسته گی هایی که شانه هایم را می لرزاند

ببین هنوز دارم میجنگم .. خودت میبینی  تمام سعی من این است    که ننشینم در هر

شرایطی .. با تمام فشارها فقط بایستم ... هر روز و هر روز به خودم میگویم هستی . 

و وقتی هستی نشستن معنی ندارد  ..

وقت برای نشستن گذشته.. بقیه می گویند برایم خیلی دیر شده ..

گاهی زیر آماج این حرفها چقدر دلم آرام لحظات  من و تو رو می خواهد .

 اما امان از این تو که مدتی است ورد زبان دلم است .. و هیچ کسی هم نیست که جوابی بدهد ...

گاهی میگویم همین است .. زندگی یعنی همین دردها  ..

همین خستگی ها .. تو زاده شده ای که بجنگی . جنگی همیشگی  و نابرابر..

 میدانی چقدر این افکار دردهایم راتازه می کنند ..

گاهی از ادامه راه منصرف میشوم ..دلم میخواهد ساعتها بخوابم .. برای هیچ ..

گاهی دلم میخواهد بدوم به سمتی که هیچ کس نباشد ..

فقط بروم

 از این شهرو  مردم آنقدر دلم میگیرد که شبهارا بیدار می مانم تا سکوت همیشگی تو را بشنوم ...

 خدای مهربانم .. میشنوی .. همیشه میشنوی میدانم .. فقط نمیدانم چرا انقدر ساکت میمانی

من همیشه صدا زدم و در انتظار یک آه ماندم ..

تمام آرزویم این بود نگذاری باز در این بی همدمیها راه گمکرنها بی سرپناهی ها تنها بمانم

.. که شد .. و باز هم خبری از تو نیست ..

 همیشه گوشهایم تیز  است چشمهایم خیس است ..

تا مگر ردی .. صدایی .. نشانه ای ببینم .. اما خبری نیست ..

  من همیشه گفتم .. نترسیدم .. تمام ذلت خستگیها ..

درد حرفهای دردناک را بدوش کشیدم که نگویند .. وا ماند .. ببین هنوز هم ادامه می دهم ..

اما راه را آنقدر غبار و مه گرفته که هیچ نمیبینم .... دریاب همیشگیترین من ...

   تمام تردیدهایم را پس نهادی .. ترسهایم را گرفتی..  هدیه دادی چیزهایی را که آرزویم بود ..

    و من چقدر خوشحال ..از این که تو هستی و زندگی چقدر در جریان این لحظات زیباست ..

امروز هم همان زندگی است ... من هستم .. زیبایی هست .. همه چیز هم خوب و عالی است

اما انگار یک چیزی کم است .. چیزی که کاش میدانستم چیست .. کاش میگفتی چیست ..

         سر خط ...

راضی نیستم زیبای من ..  راه نا هموار است .. جاده را برف و گرگ با هم گرفته ..

 ماه هم پیدا نیست...  ابرهم پیدا نیست ...

عشق اما پیداست..

چشمهایم را بسته م نازنین ترینم ..  و هنوز ایستاده  ..

با تمام دردهایی که هست ..

منتظر نمی مانم که از راه برسانی .. من میروم... به راهی که میدانم درست است ..

اما بدان خیلی منتظرت ماندم .. هر شب و هر شب . در آن اتاق تاریک حرفها زدم که پاسخ ندادی

هنوز هم میزنم .. من جز تو دردهایم را به هیچکس نگفته ام ..

شاید برای همین است که انقد تنها شده ام ..

شاید اگر گاهی سر از لاک این محدودیتها بر می داشتم  وضع بهتر میشد.

شاید باید باور می کردم که چیزی که می خواهم اصلا نیست ..

بعد  از تمام این حکایتها ..

                                               --

امان از راه بی عابر 

امان از شهر بی شاعر

امان از روز بی روزن

امان از این همه رهزن

امان از باد بی باده

امان از سرو افتاده

امان از تیغ بی دردار  به جای بوسه بر گردن

امان از شعله آخر هجوم باد و خاکستر

که از پروانه پر پر اجاق شب نشد روشن

امان از روز بی رویا

امان از شام مرگ آوا

امان از جای صد دشنه میان چین پیراهن

  ببار ای خوب دیروزی  بر این بازار خودسوزی

 که این غمخانه بی مهر      ندارد آب مرد افکن

 بچرخانم غزل بانو            برقصانم غزل بانو

میان ...

           گفتن و خفتن

میان   ...

                   ماندن و رفتن ..

به نام آفریدگار زیبا

به نام مهر ...

   برای تو که ماندی تا آخرین دقیقه ...

مث اون موج صبوری که وفا داره به دریا

 تو مه ای           

                   مثل حقیقت   ..  مهربونی مث رویا

چه قدر تازه و پاکی مثل یاسای تو باغچه

 مثل اون دیوان حافظ    

                        که نشسته لب طاقچه

 تو مثل  اون گل سرخی

                          که گذاشتم لای دفتر

 مث اون حرفی که 

          ناگفته میمونه دم آخر

تو مث بارون عشقی        روی تنهایی شاعر

                                  مث اون آبی که رسمه بریزن پشت مسافر

مث برق و تا چشمی توی یک قاب شکسته

                                 مث پرواز واصه قلبی که یکی بالاش و بسته

 مث اون مهمون خوبی...  که میاد آخر هفته

مث اون حرفی که از یاد دل ا و پنجره رفته

  مث پاییزی   . .  ولیکن پری از گلهای پونه

مث اون قولی که دادی گفتی یادت نمیمونه

 تو مث یه سر پناهی واصه عابر پیاده

 مث چشمای قشنگی که تو حسرت یه سیبه

چشمه چشمای نازت مثل اشک من زلاله

                         مثل زندگی رو ابرا بودنت با من محاله

 اولین روز اردیبهشت است   .. هوا خوب است ..

انگار خدا صدای مرا شنید امروز را بارانی کرد

ماه مهربانی.. ماه آرزوهای من..

 ماه خاطرات خوب و زیبای من در برگ برگ لحظه های دشوار زندگانی

ماه تولد من

  همیشه همیشه تو را دوست دارم ماه زیبای ماندگار..

همیشه سر فصل زیبایی را تو نمایان میکنی..

عطر بهار نارنجهای باغهای شیراز در توست

بوی خوش شکوفه های گیلاس باغ مادر بزرگ ..  در تو بود  گر چه دیگر نیست..

شر شر زیبای بارانت از ناودانهای بامهای پر از خاطره های کودکی هنوز هم در خاطرم زنگ می زند

  هیجان ترس از رعد و برق یا لذت تماشای باران ..  دو راهی ماندن در کودکی 

میدانی که چقدر بوی سبزه های باران خورده را بعد از باران زیبایت دوس دارم

و اینها همه خاطره می شوند ..

 میروند و همه می پوسند و ومن میمیرم و تو میمانی

برای همیشه  تا آخر دنیا تا به فرزاندانمان هم نشان دهی که زندگی هنوز زیباست

زندگی همیشه زیباست .. همیشه جاریبست ..

که به آنها هم  بگویی روزی روزگاری  کسانی در اوج غمها و خستگی ها

 به عشق من .. اردیبهشت.. زیر باران  قهقهه میزدند

 بگویی که همه آن زمستان تلخ و سرد را چشیدند تا به بهار  زیبا و اردیبشهت  همیشه سبز رسیدند

کاش آنها هم بداند در عصری که DJ  زیبایی آهنگهای روز شده ..  برای رقص انسانها

هنوز هم میشود در یک روز آرام و آفتابی .. بعد از باران زیبای اردیبهشت

به  آهنگ خوش باد زیر ساکت ترین لحظه های روز گذشت و لذت برد

از خدایی که این همه خوب است .. این همه مهربان و با عظمت است..

از انسانهایی  که اکثرشان هنوز پاک و معصوم مانده اند ..

از دلهایی که همیشه به هوای عشق پر میکشند .. چیزی نمیابند .. اما باز هم باز هم پر می کشند

و من خوشحالم از اینکه هستم ..

از اینکه امروز صبح ۱/۲/۸۷ را دیدم چون دیگر هیچ وقت چنین روزی تا پایان دنیا تکرار نخواهد شد ..

پس من خوشبختم که خداوند هدیه داداردیبهشته دیگری را

  از سر خط 

برای دلم که همیشه بهانه دوری تو را میگیرد

      چه عاجزانه  به درگاه تو میایم ..

 و تو چه دلسوزانه گوش میدهی به نوایی که برای همنوعانم خسته کننده  شده ....

و چقدر صبور مهربانی.. و من چقدر ظالم و نامهربان ..

خدای من باش... برای همیشه و هر روز.. تا بنده خوب تو باشم ..

   کمکم کن تا محو هر آن چیزی که بخواهد حائلی شود بین من و دروازه دوست داشتنی

شهر مهربانی هایت ..

                                 ...  اردیبهشت .. دراولین روز اردیبهشت